BMI
(ang. Body Mass Index - wskaźnik masy ciała) jest wskaźnikiem, który jest obliczany przez
porównanie wzrostu i masy ciała. Jego wartość jest pomocna w ocenie ryzyka
wystąpienia chorób związanych z nadwagą i chorobą otyłościową, takich jak cukrzyca,
choroba niedokrwienna serca czy miażdżyca. Im mniejsza wartość BMI, tym ryzyko
wystąpienia tych chorób jest mniejsze.
Wartość BMI oblicza się jako współczynnik powstały przez
podzielenie masy ciała podanej w kilogramach przez kwadrat wysokości podanej w
metrach.
Wskaźnik BMI jest bardzo prosty w użyciu, jest jednak mało wiarygodny u dzieci w okresie wzrostu, sportowców czy osób starszych. Powodem tego jest inny stosunek masy mięśniowej i tłuszczowej u tych osób w porównaniu do przeciętnej zdrowej osoby. Mimo swoich ograniczeń, wskaźnik BMI jest wykorzystywany do wstępnej oceny klinicznej.
Według definicji ustalonej przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) otyłość przebiega jako nadmierne gromadzenie się tkanki tłuszczowej w organizmie. W efekcie prowadzi do rozwoju innych chorób.
Rozpoznanie otyłości zwykle jest stawiane na podstawie wskaźnika masy ciała (BMI), gdy wynosi on ≥ 30 kg/m2.
Na nadwagę wskazują natomiast wartości BMI, które mieszczą się w zakresie 25–29,9 kg/m2.
Światowa Organizacja Zdrowia alarmuje, że problem otyłości może dotyczyć nawet ponad 20% populacji (21,5% mężczyzn i 24,5% kobiet). Wraz z nadwagą przyczynia się ona do pogorszenia stanu zdrowia pacjentów, jakości ich życia, a w konsekwencji może także prowadzić do przedwczesnych zgonów.
POWIKŁANIA CHOROBY OTYŁOŚCIOWEJ
